بعض اشعار مؤلف مرحوم امير الشعراء هدايت در رياض العارفين فرموده‌اند كه ايشان در سخن نظم و نثر قادر و اشعار خوب از مصدر طبعش صادر - و در اصول الفصول فرموده : آن جناب صاحب طبع موزون و سليقه مستقيمه بوده و تمكين تخلص مىفرموده و در طريقت مستعلى شاه ملقب بوده اينك آنچه را در رياض العارفين نقل كرده در اينجا مىآوريم . رباعى در فقر بديده‌ايم ما شاهى را * وندر غم عشق راه آگاهى را هر سلسله و طريقه ديديم ولى * جستيم طريق نعمة اللهى را رباعى تمكين ديدى كه جمله ديدى و گذشت * رفتى و رساندى و رسيدى و گذشت غمناك مشو كه زاهدت كافر خواند * پندار كه اين نيز شنيدى و گذشت رباعى هرچند كه چون صورت ديوار خموشم * از ياد كسى هست درون پر ز خروشم از تهمت و طعنم چه ازين شهر برانى * زاهد ز تو اين خانه كه من خانه‌به‌دوشم رباعى اندر پى انسان همه آفاق بگشتم * بسيار بديدم من و بسيار نديدم تمكين به كه گويم غم دل را كه به گيتى * جز يار نديدم من و آن يار نديدم غزل آنكه در دو جهان در طلبش گرديدم * از ازل همره من بود چه نيكو ديدم شمس چون جلوه كند ذره شود سرگردان * منم آن ذره كه سرگشته آن خورشيدم نيستم معتقد تقوى خود در ره دوست * ليك بر لطف ازل هست بسى اميدم ايضا بسى ديار بگشتم بسى مكان ديدم * ز ذره ذره به سويت رهى نهان ديدم جهان تمام چو اسم و جهانيان چون جسم * جهانيان همه جسم و ترا چو جان ديدم عجايب جهان ديده‌ام بسى ليكن * ز خود عجيب‌ترى كى درين جهان ديدم